Aż trudno uwierzyć, jak wielki był tłum, ile przeróżnych towarów, malowniczych strojów, ile brzmiało języków. Tak było na słynnych czterotygodniowych jarmarkach, które odbywały się w Jarosławiu kilka razy do roku. Kilkadziesiąt tysięcy kupców ze wschodu i południa spotykało się z kupcami z zachodu i północy: Turcy, Ormianie, Grecy, Wołosi, Arabowie, Persowie, Polacy, Czesi, Węgrzy, Włosi i Niemcy. Niektóre źródła podają, że było ich nawet 300 000. Na rynku, w podcieniach i w kamienicach można było wszystko kupić, sprzedać, wymienić. Od zboża, miodu, skór, przypraw i soli po żelazo i ołów. Rozległe i głębokie piwnice pod rynkiem pękały w szwach od nadmiaru przechowywanych dóbr. Zboże gromadzono w spichlerzach i odprawiono Sanem i Wisłą do Gdańska. Na pastwiskach pod Pełkiniami zmieniały właścicieli ogromne stada koni liczące po 20 000 sztuk i bydła po 40 000 sztuk.

Złoty wiek Jarosławia i jego europejska sława to okres XVI i I połowy XVII w. Ogromne bogactwo pochodzące z opłat handlowych i zysków oraz rozwoju rzemiosła, zamieniano w okazałe świątynie, wystawne kamienice i szkoły. Miasto było piękne, duże i nowoczesne. Liczyło 3 000 mieszkańców. Nawet często wybuchające pożary i zarazy nie były w stanie złamać jego potęgi. Duża w tym zasługa niezłomnej księżnej Anny Ostrogskiej - właścicielki miasta w latach 1580-1635.

Wzgórza, na których położony jest Jarosław, były zamieszkałe od dawien dawna. Już w VIII w. osada była całkiem dobrze zorganizowana. Pierwsza wzmianka o Jarosławiu pochodzi z 1152 r. W tym czasie był to teren, na którym Rusini, Węgrzy, Tatarzy i Polacy prowadzili nieustanne walki. Król Kazimierz Wielki przyłączył te ziemie do Polski. W ważnym dla historii miasta roku 1375 Władysław Opolczyk lokował Jarosław na prawie magdeburskim. Miasto zostało przeniesione na nowe miejsce, ze wzgórza, na którym znajduje się obecnie Opactwo Benedyktynek, w granice Starego Miasta. Ustalony aktem lokacyjnym układ przestrzenny został do dziś zachowany.

Upadek handlu ze Wschodem w II połowie XVII w., najazdy Kozaków, Tatarów, Wołosów, Sasów, Szwedów i Węgrów, aż w końcu I rozbiór Polski zmieniły Jarosław w małe i biedne galicyjskie miasteczko.

Przełom nastąpił w II połowie XIX w. Ożywienie gospodarcze spowodowały zmiany w systemie politycznym Austro-Węgier, uzyskanie dużej samodzielności przez miasta oraz budowa linii kolejowej. W 1891 r. stanowisko burmistrza objął wielce zasłużony Adolf Dietzius, który piastował tę funkcję przez 28 lat. Centrum Jarosławia przeniosło się ze Starego Miasta na Krakowskie Przedmieście i ul. Krakowską, gdzie powstały koszary, nowe ulice i wiele pięknych, dużych kamienic.

W Jarosławiu, na każdym kroku historia daje swoje świadectwo. To te same kamienice, w których mieszkali i handlowali słynni kupcy, ulice Starego Miasta, po których jeździły wozy pełne wykwintnych towarów. Te same szykowne domy śródmieścia. A wśród nich najpiękniejsza i najcenniejsza jest kamienica Orsettich.